Tag Archive for anadolu jam

Yeni’ye Doğru

IMG_1681(Dostum Emre Ertegün’ün yazdığı kitaba ilişkin hissiyat ve düşüncelerimi içermektedir.)

Üniversitenin son yılındayım. Yaptığımız ulusal bir projenin önemli konuklarının da yer aldığı açılış konuşması için sahnedeyim, ellerim titriyor. Konuşmamın sonuna şöyle bir söz iliştiriyorum;

“Hayallerine  başka insanların hayallerini de katanlar, mutluluğun en benzersiz halini tadacaklardır.”

“Ne mutlu Türküm, ne mutlu Dokuz Eylül’lüyüm ve ne mutlu KYK’lıyım diyene.”

Yine mutluyum, ama şimdi olsam sonunu şöyle değiştirirdim;

“Ne mutlu ki insanım, ne mutlu ki yaşıyorum ve ne mutlu ki koca bir topluluğuz diye.”

İşte Emre, o topluluk içinde çok sevdiğim bir arkadaşım olur. Bu yüzden yazdığı kitabı okurken dönüşen hayallerimi ve hislerimi yaşadım hep. Tabii kitabın içinde geçen insanları tanıyor olmak da bambaşka bir heyecan!

Emre yazdığı kitabında, hayatında bir şeylerin ters gittiğini fark etmesiyle birlikte, kurumsal hayatı nasıl bıraktığını; tüm bu süreçlerde geçirdiği evreleri ve hissettiği tüm duyguları şeffaflıkla anlatıyor.  Yazdıklarında Topluluğa çağrısını duyuyor, sunduğu şükranlarını kalpten hissediyor ve değişimin nasıl da mümkün olduğunu görüp coşkuyla doluyorsunuz.

Karşılıklı alıp vermenin para olmadan da mümkün olabildiğini, ihtiyaçlarımızın sahip olduklarımızı birbirimizle paylaşarak da karşılanabildiğini ve birbirimize desteği bu şekilde de verebileceğimizi; esas zenginliğin zaten bunu paylaşmak olduğunu ve istemenin ayıp olmadığını tekrar tekrar bize hatırlatıp ilham veriyor. Read more

Yaşam Vizyonu ve Niyeti – 2014’ten 2015’e.

DSC_0950_resizeBugünden bir yıl sonra Anadolu Jam buluşması için Yeniköy Bayramiç’teyim ve kapıdan içeri giriyorum. Sağlıklı gözüken, başının üzerinde bulut gezdirmeyen ve kalbiyle görebilen bir insan olmuşum. Selam veriyorum ve gözlerim eski dostları arıyor. İlk sıcaklıkla kucaklaşılıyor. Ruhum sevinçle dolu. Kokan domatesi, şeftalinin rengini, otların ekşimtıraklığını ve rüzgarı hissedebiliyorum. Üzerimde ruhumu rahat kılan kıyafetler var. Sakallarım onlara ayrı bir renk katmış. Daha olgunum. Ama hala neşeliyim; komiklik yapmayı seviyorum. Gülen insanları duyuyorum, bende gülüyorum. Gülerken göbeğim oynuyor. Öğrenciliğim devam etmekte, eş zamanlı olarak öğretmen olduğum bazı yönlerimde belirginleşmiş.

10443646_10152499312874543_6990758654418273780_nSüper ego oyununda, genç Jammer’lara yardım ediyorum. Bize hayatımızda yapamayacağımız, sevgi bağlarımızın yetersiz olduğu, eksik olduğumuz, başarısız olduğumuz, sevmediğimiz gibi hikayeler anlatan yönlerimizle vedalaşıyoruz. O an, kendi hatıralarım aklıma geliyor. İçimde gülümseyen bir pınarın sesini duyuyorum. Ve artık akıştayım. Öğreniyor, öğretiyor ve paylaşabiliyorum. Yaşam daha yavaş akıyor. Ama her anı yaşam dolu ve bunu fark edebiliyorum. Tıpkı eskiden olduğu gibi; tüm güzellikleri öpüyor ve onlara sarılıyorum. Read more